Masha danki

Masha danki

Masha danki Door Fred Diks Tijdens mijn verblijf op het internationale kinderboekenfestival op Aruba krijg ik soms een zweverig gevoel van binnen. Dat heeft niets te maken met alcoholische versnaperingen op het eiland die ik slechts sporadisch nuttig, maar meer met het enthousiasme van de schoolkinderen, die ik elke dag in hun klas bezoek. Ze

Masha danki

Door Fred Diks

Tijdens mijn verblijf op het internationale kinderboekenfestival op Aruba krijg ik soms een zweverig gevoel van binnen. Dat heeft niets te maken met alcoholische versnaperingen op het eiland die ik slechts sporadisch nuttig, maar meer met het enthousiasme van de schoolkinderen, die ik elke dag in hun klas bezoek.

Ze luisteren aandachtig naar het verhaal van Koen Kampioen, dansen soms wat ingehouden, en springen mee op de voetballiedjes. Ze leren me zelfs woorden in het Papiaments en hebben blijkbaar geleerd volwassenen respectvol te bejegenen. De auteurs worden elke dag verwend met leuke cadeautjes of zelfgemaakte tekeningen en knutselwerkjes.

Alle schrijvers vinden het mede daarom een voorrecht dat ze hun bijdragen aan het fraaie festival mogen leveren. De organisatie is professioneel, maar ook erg hartelijk. Ik had me sinds de officiële uitnodiging naar Aruba te komen, voorgenomen om intens te gaan genieten. En als vrijdag om 11.15 uur mijn laatste lezing ten einde komt, applaudisseert de zesde klas van de Sint Michael School enthousiast. Ik haal  diep adem en krijg ik een brok in mijn keel. Die slik ik weg en dan besef ik dat mijn Aruba-avontuur er bijna op zit.

De kinderen hadden het bord met kleurkrijtjes fraai versierd. ‘Welkom Fred Dirks’ hadden ze met sierletters geschreven. Dat dan weer wel.

Tijdens de evaluatie met  alle schrijvers blijkt dat iedereen onder de indruk is van het vele sporten, de uitgevoerde spelen, en de resultaten van de creatieve opdrachten. Wat dat betreft was Sport en spel een perfect thema. We vragen ons wel af of het promoten van lezen op de scholen wel genoeg aan bod is gekomen. Het team van Biblioteca Nacional-directeur Astrid Britten krijgt terecht veel lof voor de vlekkeloze organisatie.

’s Avonds de Sint Paulus School in de spotlights staat. De leerlingen hebben de eer om met een wervelende show met dans en muziek het succesvolle 21e internationale kinderboekenfestival af te sluiten. Uiteraard moeten de auteurs ook het grote podium op voor een dans, maar daar draait niemand zijn hand meer voor om.

Met knallende confetti en gekleurde ballen en ballonnen is het festival definitief ten einde. Met de bus worden we vervolgens vervoerd naar de after-party. Die is in de felverlichte hal van Biblioteca Nacional. De pizza’s en kippenboutjes stillen de honger en daarna is het weer tijd om nog meer  exotische dansen onder de knie te krijgen. Tot 21 keer toe wordt het allerlaatste lied gespeeld. Dat verklaart de volgende morgen de spierpijn in mijn benen. Toch ga ik naar het beroemde Nikki beach voor (de laatste) zon en zee. Ik kom pas tegen 14.30 uur terug. Dat vinden de gestreste schoonmaaksters van mijn appartement een heel slecht idee, want eigenlijk had ik al voor twaalven moeten uitchecken. het

Als ik de vliegtuigrap van de KLM airbus opga voor de lange terugreis naar Nederland, met een tussenstop op Bonaire, vang ik de laatste felle zonnestralen op. Ik zeg in mezelf: ‘Masha danki, Aruba.’  Ik heb nu al heimwee.